Entrevista a Antón Cabaleiro.
venres, 15 de xuño do 2007, por isaac-cordal.

Aproveitando a coxuntura do mail enviei unhas preguntas a Antón Cabaleiro, artista co que algúns membros de alg-a compartimos "pupitre" na Facultade de Belas Artes de Pontevedra e co que compartimos moi bos momentos.

Agora mesmo atópase cursando un máster en Nova Iorque, e paréceme interesante que nos conte un pouco acerca do seu periplo neoiorquino, xunto á tamén artista e comisaria Eva Mendoza. Ambos forman parte de Espazo Feedback.

Dende aquí un saúdo a ambos.

1.- Ola Antón, ¿como vai todo por Nova Iorque?.

De momento ben… Vir a vivir aquí era algo que desexaba facer, e non cabe dúbida de que me esta sentando ben. Dedícome ao master, e ao traballo de campo, e teño novos referentes cotiáns.

2.- Podías comezar a entrevista introducindo un pouco a túa actividade profesional e creativa.

Trato de saír adiante como artista visual, e aínda que non renego doutros soportes creo que está claro que o que máis me chama é o vídeo, en calquera das súas facetas; non só a proxección monocanal.

3.- A finais do s XIX e principios do XX a poboación galega súmase masivamente aos movementos migratorios para América. O que antes poderiamos denominar “emigración por necesidade” hoxe converteuse nunha “emigración formativa” como é o teu caso. ¿Como está resultando a túa estadía en NY?

É curioso, a emigración, sexa do tipo que sexa, sempre consiste na busca de mellores medios de vida; así que segundo o meu punto de vista, ambos casos son en esencia o mesmo. Coñecín a uns cantos emigrantes daqueles que describes como “emigrantes por necesidade” e ao falar con eles non deixo de comprobar que as razóns que nos moven son as mesmas. Ambas emigracións son por necesidade, e curiosamente ambas emigracións son formativas, porque hai poucas cousas que formen máis que vivir de pronto nunha cultura que aínda que en aparencia é similar á túa difiere en tantas cousas da mesma. Creo que no troco está a base do coñecemento, xa que así apréndese a tolerar, a discernir, e a reavivar e reeducar a mirada.

Eu diría máis ben que o que antes consistía en emigración a secas (e falo en termos xerais referíndome á galega) transformouse hoxe en día en algo así como unha “emigración acomodada” porque se ben é certo que é realmente difícil obter unha bolsa para estudar no estranxeiro, unha vez que se consegue esta é a rede que gárdache de non caer ao chan, e aqueles que emigraron antaño, e que un bo día se iban co posto, saltaban o océano sen ela, e iso merece todo o respeto.

4.- Cóntanos un pouco a túa chegada e vínculos con galegos aí.

Polo que sei a miña chegada non difiere demasiado da de calquera outra persoa. Ao final alguén ten un amigo ou coñece ao amigo dun amigo, ou a un amigo dun amigo dun amigo que axúdache cando aterras, mentres te estableces e empezas a coñecer.

A nivel persoal só me atopei cunha tremenda xenerosidade, e non esaxero. Tamén é certo que a Fundación Barrié da Maza facilita os trámites e papelorio de entrada e estancia, e iso tamén hai que dicilo.

5.- ¿Qué proxectos estás realizando agora?.

Principalmente estou concentrado no MFA no que estou matriculado, e ao tempo voume documentando sobre distintos temas, vou desenvolvendo traballo de campo, e atopome preparando o que será o meu próximo vídeo.

6.- Antón xunto a Eva Mendoza e Estefania de la Torriente, son os xestores do Espazo Feedback, que colaboraron coa Outra de Telemadrid na emisión de capítulos monográficos de artistas, comisariando exposicións, etc. ¿Como funciona Espazo Feedback na distancia?

Ata agora seguimos coa emisión de capítulos e con algunhas colaboracións puntuais, pero de momento non temos previsto ningún novo proxecto. Como xa sabes Eva tamén esta aquí en Nova York, así que o máis probable é que se todo sáenos ben Eva e eu iniciemos unha nova etapa traballando dende aquí.

7.- Lembrar que ti comezaches entre outros o colectivo audiovisual Input Select. ¿Cal é a túa experiencia do traballo colectivo?

Depende: Aínda que poida soar un pouco radical, se entendemos por traballo colectivo aquel desenvolvido por uns cantos amigos, sen demasiado orde nin concerto (e a maior parte das veces é así) entón o traballo colectivo non me convence. A verdade é que un levouse xa uns cantos paus, porque á hora da verdade é moi difícil que tódalas persoas pertencentes a un grupo comprométanse ao mesmo nivel, e que se organicen empezando por admitir cada un as súas limitacións e as súas virtudes para desempeñar unhas ou outras tarefas con efectividade. O que vexo é que os colectivos son como unha bomba que por unha beira ou outro acaban estoupando.

Sen embargo, se por traballo colectivo entendemos un equipo profesional organizado no que cada experto desenvolve a súa comisión e ao cabo de mes cobra o seu salario xa que logo, como un equipo de rodaxe en cine, por poñer un exemplo claro, entón paréceme estupendo.

8.- A que che lembra a acción Souvenirs from Kosovo*?

Faime lembrar tempos de inxenuidade e aprendizaxe.

9.- Nova Iorque é unha especie de escaparate e referente da Arte. Comentanos algún traballo que te interesase recentemente.

Faime gracia o do referente da arte, porque estábame acordando dunha excursión que fixen fai pouco ao MOMI (Museum of the Moving Image) en Queens. O museo é unha xoia e as xornadas sobre audiovisuais son incribles.

Unha das pezas expostas no museo era un xersei de Bill Cosby (dañaba a vista), parte do atrezzo de “The Bill Cosby Show” . Ese xersei avellentado, poeirento e apolillado paréceme un excelente referente, parecía arte moderno.

10.- Proxectos futuros.

Teño varios, e en moi diferentes campos, pero aínda están en proceso, así que prefiro esperar para comentar algo sobre eles, xa que non tería sentido tratar de comentalos nunha etapa tan temprana.

11.- Ben, Antón. Gracias e dende Alg-a.org, Galicia, unha aperta.

Gracias a vós.

*Souvenirs from Kosovo foi unha performance que realizamos en grupo en 1999 contra aquela guerra.

Enviar comentario .